Better days are here

I had an awesome weekend with my family.

I am healed.

I got a job offer.

I am loved.

I am happy.

I got a tan!

I laugh more than I cry.

I am motivated.

I have my priorities straight.

I am hyped reaching my goals.

Looking forward for a bright future.

I have stronger Faith in Him.

God works in mysterious ways!

Ano kamo?

Minsan, dumarating ang pagkakataong.....gusto mo ng sumuko. Mabigat at masikip sa dibdib. Minsan, eh, akala mo, kahit anong oras sasabog ang puso mo. Ang mahirap pa nga, eh, yung wala ka mapagsabihan ng nararamdaman mo. Gustong gusto mo itong ilabas, ngunit, natatakot kang mahusgahan. Takot kang hindi mapakinggan. Takot kang talikuran. Pero, gusto mo lang naman ng taong makikinig sa'yo. Mahirap bang intindihin yun?

Lahat ng tao, may kanya-kanyang pinagdaraanan. Hindi mo alam, baka yung gusgusin na lalaking katabi mo sa jeep, may asawang nag-aagaw buhay sa hospital, dahil sa pesteng breast cancer . Hindi mo alam, yung taong nakabangga mo habang tumatawid ka ng kalsada, eh, may LBM. Hindi mo alam na yung taong inagawan ka ng puwesto sa FX, eh, tuliro dahil hindi nya alam kung paano aaminin sa kanyang mga magulang na naka-buntis siya ng aso. At hindi mo alam na yung katabi mo sa MRT na halos masandal sa balikat mo, eh, halos 2 araw sa opisina. Walang uwian, overtime --  kung kaya't huwag kang manghusga. H'wag mong angkinin ang mundo. Hindi lang ito sa'yo.

Lahat tayo, may pinagdaraanan. Hindi lang ikaw. Lahat tayo, gusto ng kausap, ng matatakbuhan. Hindi lang ikaw. May mga pagkakataong hindi natin inaasahan na mangyayari. Magugulat ka nalang, matutulala at mapapaisip: Bakit sa'kin pa nangyari 'to?

Marahil, sawang sawa ka na sa kasabihang "It happens for a reason" o di kaya'y "God has plans for you". Pero, ano nga ba ang plano sa'kin ng Diyos? Sa totoo lang, hindi ko alam. Ikaw, alam mo ba? Walang makakapag-sabi. Pero, ang alam mo lang, kailangan mong maghintay. Maghintay saan? 

Hindi mo din alam.

Wala kang clue.

Wala kang ideya.

Pero matanong ko lang, sa tingin mo, bakit nangyayari sa'yo 'to ngayon?

Ako, sa tingin ko, dahil sa katangahan.

--------- END ---------

How far can I go?

Finally, i get to go on a vacay. :) Went to boracay then went straight to our province, Maayon. Bitin lang talaga! Funny cuz I thought i'll be reminiscing, but maaaan Boracay's different now. The big waves, tiny branches going on and off shore, the fences that block the view from restaurants and hotels. Sucks but I still had fun We spent our night in Sand Castles hotel. Love the bathroom haha :) I get to know someone from there too! She can give me big discounts next time i go there. Isnt it cool? :)

Province. Well, my aunt's house been renovated so it's bigger and nicer. I wish i can stay longer. Seriously, I wanted to spend days in province than in Manila. I am so tired of MLA life. Traffic, pollution, jam packed transportation, heat waves, etc. If given the chance, i'd spend days and work near the beach. Watch the sun rise and set - not a large number of people trying to get in and off the train during rush hour, breath in fresh air in the morning and not smoke from cars, hear birds and not car horns.

I wanted to have a simple life.

When my plane I'm in took off, I saw the crowded land of Manila. I can't even see a single space nor a group of trees in it. It is polluted, crowded. When I finally reached my destination, I saw the island of Boracay. It is beautiful. Not as crowded as my hometown.

There are alot of stunning places in our country, not just Boracay. If only I have the means, I'd travel (even by myself) and see myself our own paradise.

Manila is tiring. I'd love to go places.

Thursday sentiment

".. all she wants is just that something to hold onto, that's all she needs. And all she wants is just a little piece of this dream, is that too much to ask?" 


- Be like that by 3 doors down

Haaaay buhay

Kani-kanina lang, tinuturuan ko ang aking pamangkin magbasa. "YE-SO, KAL-YE, YE-RO, LU-YA, YA-PAK". Paulit-ulit namin binabasa ang mga salita na iyan.Paulit-ulit kong itinuturo. Paulit-ulit din siyang nagkakamali. Dumating sa punto na nainis ako. Ang totoo niyan, eh, maikli ang pasensya ko sa mga bata. Mabilis ako mainis, mairita, at magalit. Ngunit, pinag-tuunan ko ng pansin ang aking pamangkin. Sa kabila ng pasensyang pinahaba, eh, nasigawan ko siya. Napaiyak sya at sinabing, "ayoko ng mag-aral.. (hikbi) sinisigawan mo kasi ako eh... (hikbi, nagpunas ng sipon)." Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Parang na-trauma ata ang bata sa'akin. Nakakatakot, baka hindi na siya magkaroon ng interes sa pag-aaral. "Kaya kita pinapagalitan, para matakot ka. Para sa susunod, galingan mo. Para hindi ka na magkamali. Okay?" Pinunasan niya ang luha at kanyang pawis at sinabing, "Opo..." at nagsimula ulit magbasa.

Sa pagkakataon na 'to, hindi na siya nagkamali pa. Mas malakas ang boses at malinaw ang pagkaka-bigkas ng mga salita. Nalilito parin sya ngunit, hindi na siya natakot magtanong sa'akin sa mga pagkakataon na 'yun.

Sa simpleng bagay na 'to, may natutunan ako. Kailangan mo din harapin ang takot mo sa buhay. H'wag kang susuko. Pwede ka umiyak, magwala pero siguraduhin mo lang na babangon ka. Harapin mo ang takot mo ng buong tapang. Bangon lang. Hindi masamang magkamali. At lalong hindi masama ang amining mahina ka. Lahat ng tao may kahinaan, lahat ng tao may pinagdadaanan. Kanya-kanyang kwento, kanya-kanya ng bigat. Sa bandang huli, matututunan mo ang number 1 lesson ng buhay: Ang pag tanggap sa sarili at ang pag-amin ng pagkakamali.

CFP naman ang itinuro ko. "Give 4 examples of God's gift".

"Okay, tingin tayo sa labas. Ano makikita mo na binigay sa atin ni God? Ano ba yung may mga leaf? Flowers? Fruits?" Sumagot siya, "TREES!"

"Tama. Trees. O, 3 more. Ano pa?"

"Animals?

"Tama. Animals! 2 more."

"Food?"

"Very good! Food! 1 nalang!"

..... nahihirapang mag-isip.....

"Ano bang tawag sa amin nila mommy? Mama? Ako? Mga ate?"

"Tito, tita, lolo and lola?"

"Yes, ano tawag sa amin?"

"FAMILY!"

Oo nga pala, kasama din sila sa tinatawag na "Family".

At oo nga pala, regalo sa akin 'ito ng Diyos. Pamilya.

Naisip kong, sila ang dapat takbuhan ng taong problemado. Yun nga pala ang papel nila. Madalas, nagkukulong ako sa kwarto. Hindi kuma-kausap ng kahit sino. Tahimik. Umiiyak sa isang sulok. Hindi pwede pahalata. Bawal nga pala ang mahina. Pero sila pala ang dapat kuhanan ko ng lakas.

Ok lang ang maging mahina. Ang cellphone nga kapag na-lowbat, pwedeng i-charge eh. Ang tao pa kaya. Tingin ka lang sa taas. Kausapin mo Siya. Lagi naman Siyang nakikinig. Malakas nga daw ang signaal Doon. Di mo pa kailangan mag-load! Okay, eh, ano? Hindi mo man sabihin, nararamdaman Niya. Hindi mo man Siya naririnig, nararamdaman mong gumagaan ang pakiramdam mo tuwing nasasabi mo sa Kanya ang gusto mong sabihin.

"Lord, nanghihina na naman ako. Bigyan Niyo po ako ng lakas para malampasan lahat ng pag-subok sa buhay ko. Maraming salamat po sa lahat ng mga biyaya na ibinigay Ninyo sa'akin. Pasensya na, bro, minsan nakakalimutan ko tumawag sa'yo. Alam ko, malakas ang signal diyaan. May sasabihin ako sa 'yo (bulong). Yan bro. Kahit isang beses lang, oh.. Kahit "Hi" lang. Hehehe. Tenkyu ha. Paki-sabi narin sa erpats ko, miss ko siya. Yun lang muna! Usap uli tayo mamaya. I labyu!"

wanderlust

if ever i push you away, i dont really mean to. when i tell you i dont want to talk about it, i do, im jus looking for the right words. give me a minute, and if i can tell you; i will. I try to be a struggling mix of real and perfect at the same time, at the moment, i am working on the ratio. when i get really quiet sometimes, it is because i have too much to say. i have thought of too many things to tell you all at once and i dont know what to say first. i get immaturely jealous of anyone who gets to see you on a daily basis. i miss you really easily, but i also like that we can be        a      p        a        r        t       and we are both okay.  space is good, too. i love the way we love some of the same things. and i love how we love entirely different things. my head is a complicated pile of thoughts, and fears, and cravings, and dreams, and this tangled up nostalgia for the past and somehow, the future. i am flawed, and i am human, and i am broken, and i love you.

it is what it is.

im all mixed up inside. it's like -- i dont know... like an ignition of some kind. one minute im fine, and the next, im losing..